Net als ieder ander kind van zijn leeftijd heeft Timme zijn eigen taaltje.  Het zal niet lang meer duren voor er enkel keurige volzinnen uit zijn mond te horen zijn en voor dat die fase zich aandringt, wilde ik toch even stilstaan bij Timme’s wonderlijke vocabulaire:

"Goedballen"
Voetballen

"Roeleren"
Roeren

"Krekrur"
Cracker

"Wielewies"
Teletubbies

"Déze vuist"
Ome Willem

"Klaasje"
Microfoon (Sinterklaas had er afgelopen jaar ook eentje vast, vandaar)

"Trammetje"
Boterham

"Gogel"
Vogel

"Chocolala"
Chocola

"Teen"
Thee

"Sterk"
Ster

"Ballon"
Pardon

Wijzend naar een duizendpoot: "Slang!"

"Mama, appelbeetje?"
Mama, mag ik nog een beetje appel?
 

Timme zei vandaag voor het eerst: ‘ik hou van jou’!
OK, het klonk meer als ikkavaja, maar toch.

Als Timme niet slaapt tussen de middag, is het om 18 uur drama hier. Als hij wel slaapt, zit ik ‘s avonds met een ventje wat niet meer naar bed wil. Bij wijze van proef heb ik hem gisterenmiddag, geheel tegen mijn principes in, na 1,5 uur slaap wakker gemaakt. Daardoor was hij wel te genieten en toch na het eten moe genoeg om langzaam maar zeker richting bed te gaan. Na het hele ritueel ‘flesjeboekjetandenpoetsenkusje’ te hebben afgewerkt, trok ik om 20 uur eindelijk de slaapkamerdeur achter me dicht.
Ik hoorde nog wel wat gerommel, maar omdat hij zelf in en uit bed kan klimmen, vind ik dat niet zo erg. Toen ik niet veel later zelf naar bed ging, trof ik Timme niet in zijn bed aan, maar op de grond! Hij had zijn logeerpartij op de grond goed verzorgd met deken, boekje en babyfoon (aangezet!):

Hier in Utrecht moet je er vroeg bij zijn, als je wilt dat je kind naar iets anders gaat dan een openbare basisschool. Als je dat "pas" twee jaar van tevoren gaat doen, ben je eigenlijk al te laat.
Timme heeft dan ook al lang een plek op een school, terwijl hij er pas over 1,5 jaar naartoe gaat. Ik heb gekozen voor een Freinetschool, om een hele hoop redenen, maar vooral omdat ik het een hele warme school vind. ‘Dat is toch net zoiets als Montessori?’ vroeg een ouder me laatst. Tja, het is ook lastig met al die onderwijsstromingen. Helemaal als je bedenkt dat reguliere scholen inmiddels ook van alles uit die stromingen hebben toegepast. Het is al lang niet meer zo zwart-wit.
Maar goed, ik vond dit artikel, waarin er met filmpjes wordt geïllustreerd wat de stromingen inhouden. Zeker het bekijken waard!

En ook leuk, maak zelf 10 Citovragen (klik). Ik had ze, uiteraard, alle 10 goed.

Huize Marijn is, op een lekker cd’tje na, stil. En opgeruimd. En schoon. Ik ben al twee dagen niet voor 12 uur ‘s middags uit mijn bed gekomen en er niet voor 4 uur ingegaan.
Hoe dat kan?
Timme is een weekendje uit logeren, bij oma. Vanaf nu elk eerste weekend van de maand. En terwijl oma met hem leuk schaapjes gaat kijken op de kinderboerderij, gaat mama leuk mannen kijken in de kroeg. Heel eerlijk verdeeld. En na een weekend waarin ik met helemaal niemand rekening hoef te houden, kan ik er weer helemaal tegenaan. Laat mij maar koken, boenen, wassen, schrobben en zorgen.
Over een uurtje komt hij weer lekker thuis, ik heb er zin in!

Opvoeden blijft nog altijd pedagoochelen. Negeer negatief gedrag en beloon het positieve, leren we op mijn studie. Opvoeden blijkt een eitje te zijn als het niet om je eigen kind gaat, want dan hoef je alleen maar consequent te zijn en klaar!
Als ouder sta je wel voor wat hetere vuren, want oh, wat weet die kleine man van mij precies het verkeerde te doen op het juiste moment. Of heel goed in te spelen op je eigen emotie, door gewoonweg hartverscheurend te gaan huilen. Nee, aanstaande papa’s en mama’s van Nederland, het is echt niet zo simpel als het lijkt. Zat ik vroeger in restaurants me groen en geel te ergeren aan die mensen ‘die hun kinderen niet onder controle hadden’, laat ik Timme nu gerust op de vloer van de supermarkt uitrazen ‘wil je blijven liggen? Ok, tot zo dan!’ tot grote verbazing van de andere consumenten (behalve dan de moeders en oma’s, die kijken me met een begripvolle blik aan, of geven een knipoogje, welkom bij de "been there, done that-sekte", die moederschap heet).
Op de crèche zeggen we vaak tegen elkaar (bij van die verschrikkelijk buien): ‘Het is een fase.’
Een heerlijk idee dat het straks gewoon overwaait, dat het niet allemaal onze "schuld" is. Dat geeft de moeder moed.

Soms gaat het opvoeden wel zoals het hoort. Het is namelijk, na avonden van strijd en frustratie, dan eindelijk gelukt dat Timme weer gewoon naar bed gaat ‘s avonds en dan ook echt in zijn bed blijft liggen. Rond 20 uur is het gewoon weer stil in Huize Marijn.
‘Hoe dan?’, hoor ik je denken.
Nou, heel simpel: door consequent te zijn, het negatieve gedrag te negeren en het positieve te belonen.
Echt waar.

Timme is een echte jongen, een jongen-jongen. Daar waar andere jongetjes rustig een kamer in komen lopen, stormt deze meneer met veel lawaai naar binnen om even een ere-rondje te rennen en wat kunstjes te vertonen. Als hij ergens is, dan zal je het weten ook.
Timme wordt vaak aangesproken door wildvreemden dat zijn moeder het wel zwaar zal hebben met hem. Ik sta er zelf dan maar een beetje beschamend bij te lachen, aangezien dit uiteraard een reactie is op Timmes geweldige klimkunsten in de schappen van de supermarkt, het harde gegil zomaar uit het niets of het rondrennen, waarbij hij tegen alles en iedereen aanstoot.
Maar Timme zelf is het er wel mee eens en antwoordt dan ook altijd volmondig ‘ja’ op deze vraag, om vervolgens weer iets uit het schap te pakken of achter de counter van de vleeswaren te gaan staan bedelen om worst.
Op de crèche heeft deze kleine vent de koosnaam ‘hooligan’ en je kan zelf wel raden dat hij die naam niet heeft gekregen omdat hij altijd zo leuk met de poppen speelt.
Het levert prachtige anekdotes op: zoals die ene keer dat hij aan de ober ging vertellen dat hij had gepoept, hij alle voorbijgangers groet met ‘haai!’of zijn enorme enthousiaste reactie op het vuurwerk bij Oud & Nieuw.

Als deze kleine man dan eens rustig aan het spelen is, dan is dat dan ook meteen een filmpje waard (en let vooral ook even op wat er met zijn handen gebeurt op 0:30 seconden):

En note to self:
Ik moet echt zo’n ding hebben voor thuis!

Timme heeft zojuist voor het eerst op het potje geplast!
Hij was erg trots op zichzelf. En ik op hem…

Tegen 19.00 uur fietste ik de stad door. Ik kon voor vanavond geen oppas meer vinden, dus Timme ging uit logeren bij mensen die ik ken van de crèche. Aan mijn stuur hing een shopper vol logeerspul, achterop zat mijn 15 kilo wegende dierbaarste bezit.
Ik draaide vanuit een zijweg de singel op. Er kwam een auto aangesneld van rechts. Ik had voorrang, maar hij zag me niet. Ik remde af, wilde stoppen, maar het was de klap waardoor ik tot stilstand kwam. Er stapte een onsympathieke man uit, die begon te zeuren dat ik verkeerd zat. De scheldtirade die deze enorme $^&*&(^^%! verdiend had, liet ik over aan een toevallige voorbijganger. Ikzelf draaide me om en gaf mijn geschrokken en nog nasnikkende zoon een kus. Ik was er beduusd van.
De ruziënde mannen discussieerden over verzekering en schade. De boze en scheldende voorbijganger blokkeerde de weg, zodat de automobilist niet door kon rijden. Eerst controleren of er geen schade was aan mijn fiets. Mijn voorband werd gelicht om te kijken of er een slag in zat; het viel allemaal wel mee.
Ik geloof dat ik ook zoiets zei: ‘het valt wel mee’, ik bedankte de scheldmeneer en stapte weer op. Pas een paar minuten later kwam het gevoel. Het besef dat dit heel anders had kunnen aflopen.
Wat nu een klein tikje – een kusje – tegen mijn voorwiel was, had ook een harde klap kunnen zijn. Eentje waarbij wij helemaal niet binnen vijf minuten weer op de fiets zouden zitten…
En dat vond ik ineens een heel eng idee.

Timme was al eerder zwaar onder de indruk van schaatsende mensen, en gisteren hadden we dan ein-de-lijk de tijd om zelf op het ijs te staan. Door zijn enorme enthousiasme kreeg hij het voor elkaar dat we een slee mochten lenen en zo konden we een rondje om het fort wandelen.
Hij vond het zo mooi dat hij niet naar huis wilde, zelfs niet toen het koud en donker werd!